Deugverslaafd

Nu ook onze minister-president zich gemengd heeft in de Bossche racismehype weet ik het zeker: dit land is deugverslaafd. Niet dat Rutte als politiek leider een oplossing heeft voor de walgelijke spreekkoren (zoals gebruikelijk mag de samenleving dat weer zelf uitzoeken), maar daar gaat het helemaal niet om. Iedereen (ik ook hoor!) is tegen racisme, maar het voelt gewoon zo lekker als de premier er ook tegen is. Een verenigd, gaaf land, dat zich uitspreekt tegen racisme. Jesse Klaver, Rob Jetten en al die anderen, ze zijn ook allemaal tegen racisme. Wereldvrede is weer een stukje dichterbij!

Een van de kenmerken van verslavingen is dat de verslaafde met tussenpozen een ‘rush’ nodig heeft, een bevrediging van zijn kortstondige verlangen naar een (verdovend) middel. Dat kan van alles zijn: drugs, seks, alcohol, gokken. We zien dat ook terug bij de deugverslaafde. De deugverslaafde (hij/zij/x) heeft namelijk ook af en toe een momentje nodig om de persoonlijke keurigheid te benadrukken. De huidige ophef vertoont veel gelijkenissen met eerdere deugmomenten. Ik zal dat laten zien aan de hand van een tweetal voorbeelden uit het recente verleden.

  • De willekeur van het moment

In januari van dit jaar ontstond irritatie over SGP-leider Kees van der Staaij, die samen met een aantal andere gristengekkies de naargeestige Nashville-verklaring had ondertekend. Het is niet zo dat de mannenbroeders ooit een geheim hadden gemaakt van hun excentrieke opvattingen over homoseksualiteit verder, maar met het ondertekenen van die verklaring had hij nu echt een grens overschreden. Nog meer homoseksualiteit? Jazeker! Want in het programma Voetbal Inside had Johan Derksen kwetsende grapjes gemaakt over homo’s. Nou de boot was aan hoor, er kwam zelfs een heuse hashtag #sorryJohan. Voor wie nooit naar dat programma kijkt: er worden aan de lopende band voetbalkantineachtige grapjes gemaakt over alles en iedereen. Het mag je humor niet zijn (er zit een knop op je tv), maar echt verrassend was het allemaal niet. Voor beide voorbeelden geldt: waarom, als je dat allemaal zo erg vindt (en daar kan ik me heus wel wat bij voorstellen), ben je daar niet eerder mee aan de slag gegaan? Vergelijk de commotie over het racisme in het voetbal. Dat is -hoe verwerpelijk ook- al decennialang een triest gegeven. Nu opeens daar je afschuw over uitspreken komt mij wat eigenaardig over. Waarom niet eerder dan?

  • De kortstondigheid van het moment

Wie nu de deugers uit bovenstaande voorbeelden bevraagt over hun afschuweruptie van weleer, zal waarschijnlijk te horen krijgen: “Wie is van der Staaij? Wie is Derksen? Nashville-verklaring? Voetbal Inside, huh, daar kijk ik nooit naar!” Het deugmomentje komt even snel op als het verdwijnt. Denk maar aan de crackverslaafde: zodra hij zijn dosis gehad heeft, denkt hij er weer een tijdje niet aan. En ik voorspel u: dat zal ook zo gaan met de racisme-ophef van nu. Nu kan iedereen de naam van het Excelsior-slachtoffer nog zonder fouten spellen, over een maandje is iedereen hem weer vergeten. Op naar het volgende deugmoment, want de verslaving moet gevoed worden.

  • Collectief deugen

Een belangrijk verschil met bijvoorbeeld de alcoholist is het exhibitionisme van de deugverslaafde. De alcoholist zal zijn gebruik bagatelliseren, stiekem drinken of zelfs geheel ontkennen. In meer of mindere mate lijden andere verslaafden ook aan dit probleem: je verslaving uitventen maakt je een sociale outcast, je kunt er maar beter niet te veel ruchtbaarheid aan geven. Hoe begrijpelijk ook, deze ontwijking staat vaak succesvolle behandeling van het probleem in de weg. Je moet eerst erkennen dat er een probleem is, voordat het überhaupt opgelost kan worden. Zo niet de deugverslaafde. De deugverslaafde wil namelijk aan alles en iedereen laten weten dat hij deugt, dat dít zijn moment is. Sterker nog, hij/zij/x zal niet-verslaafden aanspreken op het weigeren van het hallucinante middel. Doe je niet mee, dan deug je niet! De roes van de deugverslaafde wordt overigens versterkt door bemoeienis van Bekende Nederlanders, maar vooral van politiek leiders, voor wie de deugverslaafde veel eerbied heeft. We zagen dat bij de Derksen-affaire (mevrouw van Engelshoven, onze minister van Emancipatie, drong zelfs aan op een foeigesprek), zoals nu ook Rutte zich hard maakt voor de goede zaak. Verstandig dat hij de voetbalsupporters van Den Bosch dan deze keer niet in elkaar wil slaan, maar dit terzijde. Ook bij het Nashville-gedoe positioneerden (vooral lokale) bestuurders zich aan de ‘goede kant van de lijn’. Het effect op de deugverslaafde is dat hij/zij/x meer, meer, meer wil. Dat staat behandeling van het probleem in de weg.

Deugertjes die dit lezen zullen nu denken dat ik een nare, homofobe racist ben. Quod non. Ik verafschuw elke vorm van haat. Maar ik verafschuw ook kuddegedrag, gratuit activisme en zelfvoldaanheid. Uw engagement is flinterdun en niet oprecht.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 4.7 / 5. Vote count: 34

As you found this post useful...

Follow us on social media!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *