Kadaverdiscpline

Toen Donald Rumsfeld, minister van Defensie van de Verenigde Staten, in 2002 tijdens een persconferentie de vraag moest beantwoorden hoe het toch zat met die massavernietingswapens in Irak, gaf hij het volgende antwoord:

“Reports that say that something hasn’t happened are always interesting to me, because as we know, there are known knowns; there are things we know we know. We also know there are known unknowns; that is to say we know there are some things we do not know. But there are also unknown unknowns—the ones we don’t know we don’t know. And if one looks throughout the history of our country and other free countries, it is the latter category that tend to be the difficult ones.”

Minister van Buitenlandse Zaken, Colin Powell, gaf later nog een weinig overtuigende Powerpoint-presentatie bij de Verenigde Naties die met satellietbeelden aan moest tonen dat Saddam toch écht, écht, écht over zulke wapens beschikte. Niet veel later viel de VS Irak binnen en vond daar geen massavernietigingswapens. Dat voorgevoel had ik al toen Rumsfeld de wereld deelgenoot maakte van zijn quasi-filosofische deepities: die man staat daar een potje te liegen! Maar wat deed hij het grandioos, er was werkelijk geen speld tussen te krijgen. De journalisten in de zaal waren helemaal flabbergasted. Ik heb er met enorme bewondering naar gekeken, wat een koning! Nog steeds vind ik die persconferentie een van de politieke hoogtepunten van deze eeuw.

Politici liegen, de een kan het gewoon wat beter dan de andere. Gisteren was het de beurt aan onze eigen minister-president. Hij moest zich verantwoorden voor de informatievoorziening aan de Tweede Kamer over het Nederlandse ‘foutje, bedankt!’-bombardement dat in Irak aan tientallen onschuldigen het leven had gekost. Dat je dit soort collateral damage maar moeilijk kunt voorkomen zodra je deelneemt aan een oorlog zal iedereen wel begrijpen, hoewel het natuurlijk een bijzonder trieste zaak is. Daar ging het *kuch* debat gisteren ook helemaal niet over. Had voormalig minister van Defensie Hennis nou wel of niet of vermoedelijk wel of vermoedelijk niet met hem gesproken over deze tragedie? Hoor waar Rutte mee komt:

“Ik zeg u hier dat het….ik geen herinnering heb aan informatie in die maand….Ook niet van mevrouw Hennis hè, zij zegt ik heb vermoedelijk ook Rutte geïnformeerd….die heb ik niet. Uiteindelijk is het ook een vertrouwenskwestie, of u daarin gelooft.”

Vergelijk dat nu eens met die -ik kan het niet genoeg benadrukken- razend slimme uitspraak van Rumsfeld. Dan kun je toch niet anders concluderen dat hier een prutser, een beginneling, een amateur aan het werk is?

Nog erger dan dit gestuntel vind ik het gegeven dat Rutte zich van tevoren al verzekerd wist van steun van de coalitie en eventueel de meelopertjes Partij van de Arbeid en GroenLinks. Een ingediende motie van wantrouwen maakte dan ook geen schijn van kans. Iets wat ‘politiek verslaggever’ Xander van der Wulp (NOS) eerder die avond, voordat het *kuch* debat nog goed en wel moest beginnen, al voorspeld had. Laat die man mijn lotto-formulier voortaan invullen, dacht ik nog. Het *kuch* debat, dat eigenlijk niet meer dan een rituele dans was, stopte al rond middernacht. Met zo veel steun in de rug van de ‘journalistiek’ en een coalitie die de rijen coûte que coûte gesloten houdt, had Rutte net zo goed een paar uur lang kunnen voorlezen uit Tolstojs “Oorlog en Vrede”. Het resultaat was hetzelfde geweest: we zullen dóórgaan.

Collectief liegen omdat je anders de macht verliest. Niemand gaat mij althans wijsmaken dat álle parlementsleden van de coalitiepartijen overtuigd waren door Ruttes slappe verhaal. Het woord ‘kadaverdiscipline’ heeft sinds gisteren een geheel nieuwe betekenis gekregen.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 4.7 / 5. Vote count: 29

As you found this post useful...

Follow us on social media!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *