Innerlijk gepensioneerd

Iedereen kent het fenomeen ‘innerlijk gepensioneerde’ (IG) wel. De lijntrekker voor wie een extra inspanning altijd te veel gevraagd is (‘daar word ik niet voor betaald!’). Degene die op het werk (of: ‘de zaak’) alles al gezien heeft. De dinosauriër die een drietal decennia vastgekleefd aan zijn bureaustoel zit te vergelen, als een krant in de vensterbank. Het bedaagde weekdier dat tijdens een overleg ook altijd de gesloten houding aanneemt (armen over elkaar) om aan te horen ‘wat ze nu weer verzonnen hebben’. De ingeslapene die op grond van zijn hoge aantal dienstjaren een behoorlijk salaris ontvangt voor zijn ‘inspanningen’, maar die altijd klaagt dat hij er zo weinig op vooruit gaat. De IG reageert altijd afwijzend op veranderingen in het werkproces. Mogelijkheden om het werk beter of sneller te doen, hebben zijn interesse niet, want ‘het gaat toch goed zo!’. Diep in zijn hart weet de IG ook wel dat hij maar een povere prestatie levert. Die zelfkennis komt vooral goed aan het licht wanneer de organisatie waarin hij werkt nieuwe, jonge mensen op de werkvloer introduceert. Mensen met verfrissende ideeën, mensen die het werkproces al snel door hebben. De IG zal zich eerst teweerstellen tegen die jongere generatie, híj bezit immers de kennis van de materie, hij zit er immers al zo lang! Al snel haalt de nieuweling hem zowel links als rechts in, waarna de IG zich wrokkig terugtrekt in zijn vertrouwde plekje aan het raam, waar hij in elk geval nog kan genieten van de foto’s van de kleinkinderen op zijn bureautje. “Nog een paar jaartjes uitzingen en dan heb ik mijn AOW”, zo denkt de IG.

Aspecten van het gedrag dat de IG zo kenmerkt, zie je ook terug in onze Tweede Kamer. Op een enkele uitzondering na (in 2002 met de LPF en later in het door het CDA beëindigde gedoogkabinet met de PVV) zijn VVD, CDA, PvdA, ChristenUnie en D66 gewend geweest om de zaakjes onderling te regelen, in wisselende samenstellingen. Je kunt in feite de klok erop gelijkzetten wanneer partij x, y of z weer eens ‘aan de beurt’ is om in vak K plaats te nemen. De heiligverklaarde Regeerakkoorden, waarin de uitonderhandelde koehandel voor jaren vastgelegd is, zorgen er daarbij voor dat er geen echte parlementaire controle plaatsvindt. Verandering, in welke vorm dan ook, moet worden weggepolderd onder een verstikkende deken van saaie gelijkmatigheid. Nieuwkomers in Den Haag (bijvoorbeeld PVV, Forum), die wél visie hebben op de toekomst, krijgen met regelmaat te horen van de IG-middenpartijen dat wat zij willen niet kan. Met name juridische ‘argumenten’ komen daarbij goed van pas: ‘we zijn gebonden aan internationale verdragen, dit zijn nou eenmaal de besluiten van de Europese Unie’. Maar soms volstaat gewoon weghonen ook. Het gaat immers al jaren lekker, waarom zouden we iets veranderen?

Na de oprichting van de nieuwe omroep Ongehoord Nederland (ON), dat nu voet aan de grond probeert te krijgen binnen de eenheidsworst NPO, zie je dezelfde processen optreden. ON heeft 50.000 leden nodig om te kunnen starten en zo de stem te vertolken van de Nederlanders die zich nu niet gehoord voelen. Daar is iets voor te zeggen, want de overbetaalde NPO grossiert ook wel in eenzijdige programmering en nieuwsvoorziening. Sommigen noemen dat ‘links’, ik noem het een weinig pluriform en ook weinig verrassend televisie- en radio-aanbod. Steeds maar weer dezelfde koppen op televisie, dezelfde leeghoofden op de radio, die in een inmiddels sleetse formule hun duiding van de actualiteit geven, het is even voorspelbaar als slaapverwekkend. Dat aanbod dag in dag uit, jaar in jaar uit voor te durven schotelen aan de Nederlander die jou financiert, getuigt wat mij betreft eveneens van innerlijke pensionering.

Vooral de reacties op de komst van de nieuwe omroep spreken boekdelen. Want onze *kuch* kwaliteitsmedia voelen zich verplicht om op te treden als beschermers van die arme oubollige NPO. Zo lazen we in NRC een bijdrage van Tommy Wieringa (een schrijver nota bene), die in een even vilein als warrig columnpje ON meent te moeten neersabelen. Zelfs de gerenommeerde Lex Oomkes mocht in Trouw zijn gal spuwen over het initiatief van Karskens cum suis. De niet bijster snuggere Haye van der Heyden, één van de mede-oprichters van ON, liet zich bij het programma De Perstribune verleiden tot een hypothetische discussie over het recht om de Holocaust te ontkennen. De dag erna: all hell breaks loose, ‘zie je wel, die nieuwe omroep bestaat uit een stelletje nazi’s! Net als dat enge Forum!’ De pathologische rancune van onze innerlijk gepensioneerde media moet er -hoe voorspelbaar- via de onderbuik uit.

Het is maar goed dat het verhaal over de haperende website van ON nog niet breed opgepakt is door onze ‘kwaliteitsmedia’, anders konden we ons weer opmaken voor een dagje lachen, gieren, brullen van de kant van de NPO en haar vrindjes. Ondanks het feit dat ON nog geen minuut heeft uitgezonden, heeft het tijdens zijn ledenwerfcampagne duidelijk gemaakt wat velen al eerder zagen: de NPO is op haar retour, uitgeblust, uitgerangeerd, overbetaald en werkt alleen nog maar op de automatische piloot. Televisie en radio maken doe je niet meer zó, innerlijk gepensioneerde. En je weet het ook zelf.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 4.9 / 5. Vote count: 14

As you found this post useful...

Follow us on social media!

1 thought on “Innerlijk gepensioneerd”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *