Onwennig

Wat hébben we gelachen om Nancy Pelosi, die als een stampvoetend klein kind elk decorum uit het oog verliest en de tekst van Trumps State of the Union demonstratief verscheurt. Wat laat je je dan kennen zeg. De voorzitter van het Huis van Afgevaardigden die het niet kan hebben dat die State of the Union nogal wat successen van Trumps beleid opsomde. Die het nóg steeds niet kan verdragen dat Trump president geworden is. En straks mogelijk nóg eens vier jaar.

Die onwennigheid heeft deels ook te maken met het mislukken van de afzettingsprocedure. Dit terwijl iedereen al van te voren wist dat die geen enkele kans van slagen had. Over onwennig gesproken: onze eigen NOS deed gisteren verslag van de uitkomst en stond vrijwel uitsluitend stil bij de steun van Mitt Romney (als enige Republikein) aan die procedure. Zijn stem legde helemaal geen gewicht in de schaal, maar was belangrijk genoeg om er lang op door te gaan.

Je ziet die onwennigheid overal. Een nieuw soort politici mag zich in toenemende electorale gunst verheugen, niet alleen in de Verenigde Staten. Zo is in Thüringen een FDP-politicus gekozen tot deelstaatpremier, dankzij slim spel van de AfD (‘de populisten’). Iedereen van de kook, want hoe zit het dan met het cordon sanitaire? Guy Verhofstadt kreeg er een soort Pelosi-buikpijn van, kijk maar:

Hoezo onwennig? We herinneren ons ook nog wel hoe Boris Johnson dag in dag uit belachelijk gemaakt werd met zijn Brexit-plannen. De voorkeur van de internationale media lag duidelijk bij de zwakke Theresa May, die helemaal niets voor elkaar had gekregen. De hoop dat Brexit nooit zou lukken (met driftig gespeculeer over een nieuw referendum waarin de Britten wél voor het Goede zouden gaan kiezen) lag hier overduidelijk aan ten grondslag.

Baudet mag ik hier niet onvermeld laten. Wat zat iedereen er à la Pim Fortuyn-Melkert ongemakkelijk bij hè, toen FvD uit het niets de verkiezingen voor de Provinciale Staten won. In dat licht moet je ook elke fophef over zijn domme tweets zien: ‘ze’ kúnnen maar niet wennen aan zijn succes. Dat succes gaat ook niet weg.

Het zijn maar wat voorbeelden van het verbond van media, politici, journalisten en ‘de kunsten’ dat in allerlei landen gewend is geweest om zaken naar zijn hand te zetten. Dat verbond zou het liefst, in al die landen waar alternatieven zich aandienen, alles bij het oude laten. Al die infantiele reacties, het opkloppen van incidentjes, de gespeelde verontwaardiging, het zijn zielige stuiptrekkingen van een elite die niet eens meer weet waar zij voor staat, maar die wel dolgraag aan de macht wil blijven, de douceurtjes wil blijven genieten, de baantjes wil blijven verdelen. Haar afgrondelijke leegheid wordt nog het beste verwoord door onze eigen minister-president, die niet eens meer weet wat hij nou eigenlijk wil en de hulp van Carolien in moet roepen.

UPDATE: The president looked sedated. Daarom dus.

Wilt u mijn schrijfsels steunen? Dankzij uw donaties kan ik u deze content aanbieden. Gebruik de doneerknop op deze pagina.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 5 / 5. Vote count: 20

No votes so far! Be the first to rate this post.

As you found this post useful...

Follow us on social media!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *