Coronamoe

Een deel van Nederland wordt coronamoe. Het wil weer naar buiten, want een paar weekjes thuiszitten in het algemeen belang is een hele opgave. Binnen mijn kennissenkring heb ik al meermaals moeten horen: “Nou, dit moet toch echt niet langer duren hoor, want anders….” Want anders wat? Ga je dan naar de kroeg of de bioscoop die gesloten is? Naar je breiclub die de deuren al wekenlang op slot heeft zitten? Onze premier herhaalde gisteren nogmaals “Hou vol”. Dat zegt hij niet voor niets (met nog een speciale vermelding voor Allah’s volgelingen die binnenkort gaan Ramadannen), want blijkbaar is hem niet ontgaan dat de opdracht, naarmate de temperatuur stijgt en een echte oplossing uitblijft, steeds zwaarder wordt voor veel mensen.

Het toont aan dat velen nog steeds niet wensen te berusten in hun lot. Eerder gaf Jort Kelder al aan dat het wat hem betreft genoeg was: “We helpen de economie aan gort omdat we zo nodig dikke 80-plussers willen redden”, een opmerking die in al haar treurigheid wel wat wenkbrauwen deed fronsen, niet in het minst omdat we juist mensen met gemiddeld 2,7 onderliggende kwalen aan het redden zijn. Bleek uit dit misselijkmakende staaltje bejaardenframing al een zeker ongeduld, eergisteren plaatste Ebru Umar een tweet waarin ze zegt het te vertikken om nog langer aan de regeltjes te voldoen. Toen daar veel reactie op kwam, ging ze wrijven in de vlek, want ze betaalt zoveel belasting, dus als ze ziek wordt heeft ze ondanks haar roekeloze voornemen gewoon recht op een IC-bed. Ze is nooit te beroerd om een beetje te provoceren, dat vind ik dan wel weer charmant. Het getuigt alleen niet van realiteitszin: wie met een Covid-besmetting op IC terecht komt én het er levend vanaf brengt, heeft daar zijn hele leven last van, mevrouw Umar. Dat wil je echt niet. Maar de volgende dag kwam daar nog deze column overheen, met veel economisch zus en zo. Nou, ik denk gewoon dat het de prima donna allemaal een beetje te veel wordt, ze wordt net als vele anderen ongeduldig.

De roep om bevrijding klinkt steeds luider, al dan niet onder het voorwendsel van ‘De Economie’. Hou me te goede, ook ik vind deze situatie lastig, to say the least. Hoe we hieruit komen? Ik heb geen idee, werkelijk niet. Ik benijd ons kabinet niet (misschien ook een eye opener: dat lost de Coronacrisis ook voor het eerst op!), maar ik heb geen enkele illusie dat wat ik erover zeg ook maar iets zal uithalen. Had het anders gekund? Ongetwijfeld hadden we dit, of hadden we dat kunnen doen aan het begin van het jaar. Is niet gebeurd, lijkt me ook irrelevant om daarop te reflecteren. De mondkapjesdiscussie? Ik heb er heus wel een mening over, maar zal die gewicht in de schaal leggen? De rol van het RIVM dan? Ik vind helemaal NIETS van ‘Jaap en zijn mensen’. Ik neem althans aan dat Jaap van Dissel niet morgen zijn ontslag in gaat dienen wanneer hij op social media leest dat Pietje Puk uit Rotterdam vindt dat hij er een potje van maakt. Juichverhalen over vaccins die er echt snel aan zitten te komen? Irritatie over een huisarts die niet mag experimenteren met chloroquine? Het zal allemaal wel, wat levert het me op om me daarover op te winden?

In perspectief: ik heb vrij veel contact met mensen in een West-Afrikaans land. Bij de eerste besmettingen ging meteen het land in volledige lockdown. Waarom? Dat laat zich raden: gebrek aan medische voorzieningen, geen beschikbare tests, nauwelijks gekwalificeerd personeel. Met de ervaringen van Ebola nog in het achterhoofd, is deze beslissing de enig juiste. Ik vroeg me af of hun ‘Jaap van Dissel’ ook zo onder vuur genomen werd op social media, maar die vraag werd niet eens begrepen. Men schikt zich in zijn lot en dat is dan dat. Hopen (of zelfs bidden) dat het overgaat, is hetgeen resteert daar.

Nou is ‘je lot aanvaarden’ een stuk eenvoudiger wanneer je geen keuze hebt, dat begrijp ik ook wel. Toch is er wel een les uit te trekken: want welk nut heeft je bezighouden met vragen waar je toch NUL invloed op hebt, wat levert dat exact op? Ik meen daar decadente realiteitsaversie in te ontwaren. Nog steeds niet ten volle bewust van de situatie waarin wij verkeren, gaat een -gelukkig klein- groepje zich bezighouden met randzaken. Mijn zegen hebben ze hoor, vrij land en zo. Maar ik ga het niet meer lezen, ik ga er ook niet meer op in. Ik richt me liever op mijn eigen, helaas beperkte leefomgeving: zo goed en kwaad als het kan mijn naasten en verwanten ondersteunen, lekker eten maken, mijn korianderplantjes verzorgen, mooie muziek beluisteren, een boek lezen. Stukken zinvoller, voor mij althans.

Wilt u mijn schrijfsels steunen? Dankzij uw donaties kan ik u deze content aanbieden. Gebruik de doneerknop op deze pagina.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 4.5 / 5. Vote count: 15

No votes so far! Be the first to rate this post.

As you found this post useful...

Follow us on social media!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *