Van mijn humor blijf je af

Een jood loopt een kroeg binnen, gaat aan de toog zitten en zegt tegen de Surinaamse barman: “Sambo, doe mij een biertje!” De barman denkt: “Hoor ik dit nou goed, noemde hij me nou net Sambo?”, maar denkt, okee, misschien verkeerd gehoord, tapt een biertje en serveert het. Na een minuut of twintig zegt de jood: “Zwartjoekel, ik lust er nog wel eentje!”. De Surinamer denkt, mijn god wat een enge vent is dit, hij drinkt gelukkig snel, dus hopelijk is ie ook weer gauw weg, en serveert de jood zijn tweede biertje. De jood heeft zijn bier nu heel snel op en brult: “Roetmop, nog eentje, en snel een beetje!”. De barman zegt: “Wat een verschrikkelijke kerel ben jij. Moet jij eens hier werken en constant gediscrimineerd worden door klootzakken zoals jij. Lul!”. De jood zegt: “Ok dan ruilen we toch?”, waarop de barman zijn schort afstaat en aan de toog plaatsneemt. De jood begint met glazen schoonmaken en andere bezoekers serveren. Na een tijdje zegt de Surinamer: “Zeg Haakneus Cohen. Ik heb wel trek in een biertje. Wat dacht je ervan?” Zegt de jood: “Dat spijt me heel erg, meneer, zwarten schenken we niet in dit café.”

Dit is de beste mop die ik ken. Mensen die mij goed kennen, hebben hem al talloze malen gehoord. Waarom is dit zo grappig, althans voor mij (als ik hem in real life vertel is ie nog leuker trouwens)? Ja, humor uitleggen is lastig, maar ik ga het toch proberen. Je kunt de mop omdraaien, bijvoorbeeld, de situatie waarin de jood ‘het slachtoffer’ is. Joden zouden daar trouwens zelf ontzettend om kunnen lachen, zelfspot is hun niet vreemd. De mop toont aan dat onderling ‘discrimineren’ overal gebeurt.

Sowieso doet het uitleggen van grappen af aan de grap zelf, maar die noodzaak lijkt de laatste tijd alleen maar toe te nemen. Ergens aan toevoegen dat het ‘natuurlijk niet serieus was’ of (nog erger) ‘dat je écht niet zo bent’, schijnt het nieuwe normaal geworden te zijn.

Het grote geld van de belangrijke platforms (YouTube, Facebook) versterkt dit langetenencomplex ook. Met miljoenen mensen over de hele wereld maken we er gebruik van. Het kan dus zo zijn dat een aantal besneden grotbewoners in Pakistan humor niet begrijpt en gaat klagen bij zo’n dienst. Als ze maar met genoeg jankers zijn, wordt een video of andere content fluks offline gehaald. Klagers, daar zitten die social media niet op te wachten, want € of $. Vaak komt er aan het blokkeren, muten of offline halen geen mensenhand te pas (dat is ook ondoenlijk met zo veel gebruikers). Het verwijderen van een episode van Fawlty Towers en daarna weer online plaatsen spreekt wat dat betreft boekdelen. Ik voorspel dat we nog veel meer van dit soort idiote dingen gaan zien.

(Ik kan mij in dit verband, eind jaren negentig, mijn lidmaatschap van de Internet Chess Club nog wel herinneren. Een Amerikaanse server waarop je, IRC-style, kon chatten en online kon schaken met andere leden. Hoe vaak ik niet geblokkeerd ben, hoe vaak ik niet afgezeken werd door Admins die mijn block volhielden, zelfs bij weerwoord, achteraf gezien was het al een voorspel op de onzin die nu over ons gekomen is)

Dan zien we nog ons bestuur en de (gesubsidieerde) organisaties. Niet alleen in Nederland, maar ook in andere westerse landen buigt dat al heel snel voor de Humorloosheid. Wie gekwetst is, krijgt gelijk. De Slappe Knieën-methode moeten we maar als een gegeven accepteren. Standbeelden worden beklad (gelukkig -nog- niet Talibanstyle tot ontploffing gebracht), tunnels, straten, pleinen en wegen moeten van naam veranderen, want ‘racisme’. Al die eisen (want dat zijn het) worden zonder slag of stoot ingewilligd. Bekladding van het Witte de With-centrum, hier in Rotterdam, helpt, want de naam gaat nu in versneld tempo veranderen (ze waren daar al bang geworden en nu nog meer). Het zijn alleen maar meer aanmoedigingen voor een humorloos volk om hun rare eisen (het standbeeld van Ghandi werd nota bene beklad, waarom?) met nog meer kracht bij te zetten. Ook hier is de drijfveer: blijf zitten waar je zit, verroer je niet, want we hebben het geld (lees: subsidies) nodig.

Zijn er dan nog echte intellectuelen die strijden voor vrijheid van meningsuiting? Welnee, die schuiven aan bij De Wereld Draait Door of, tegenwoordig dan Dit is M (waar nauwelijks blanken of heteroseksuelen aan mogen schuiven). Onbeduidende boekjes en muziekjes pluggen, de Publieke Omroep doet er graag aan mee. Kunstenaars, artiesten, schrijvers, musici, voor wie vrijheid van meningsuiting, de kwinkslag, de andere kijk op zaken van levensbelang zouden moeten zijn. I can’t breathe zou aan zulke sociaal-realistische kwakzalvers een heel ander signaal moeten geven, namelijk de essentie van wie je bent, je levensvervulling, je ultieme scheppingsvrijheid staan op het spel. Jullie zien het niet, maar doen mee met het huichelachtige spelletje dat nu alle verhoudingen op scherp zet. Persoonlijk vind ik dat nog het allerergste van wat er nu aan de hand is.

Kortom, lezers (m/v/x), wij zijn op onszelf aangewezen. Mijn boodschap is een vrij simpele: laat u in godsnaam niet ook nog uw humor afpakken. Zonder humor wordt het een troosteloze bedoening. Het ga u goed.

Wilt u mijn schrijfsels steunen? Dankzij uw donaties kan ik u deze content aanbieden. Gebruik de doneerknop op deze pagina.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 4.7 / 5. Vote count: 20

No votes so far! Be the first to rate this post.

As you found this post useful...

Follow us on social media!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *