Onze jongens

“Vroeger was alles beter. In mijn tijd had je pas echte muziek, Pink Floyd, en die festivals, zoals Kralingse Bos, nou daar gebeurde van alles joh. Wat een tijd was dat.” Eindeloos heb ik dit soort babyboomshit gehoord. “Zo wil ik dus echt nooit worden”, was na weer een ontmoeting met zo’n zelfingenomen hork mijn vaste voornemen, waaraan ik mij altijd gehouden heb. Tot vandaag, want er moet me wel iets van het hart, iets waar ik me ontzettend aan gestoord heb.

Wie ouder wordt, zal altijd zijn verleden een beetje oppoetsen of zelfs romantiseren. Ik begrijp die babyboomers best wel. Mijn eigen bouwjaar is 1971 en hoewel echt niet alles even top was, kan ik wel zeggen dat ‘respect voor ouderen’ en ‘spreken met twee woorden’ helemaal geen verkeerd opvoedkundig advies was. Het was ook normaal in die tijd. Mijn vriendjes en vriendinnetjes hielden zich er ook aan en wie zich brutaal uitte op school of in een winkel, kreeg de wind van voren.

Dit soort vormelijkheid is misschien wat overdreven. Immers, ook volwassenen kunnen zich onbetamelijk gedragen en zijn niet onfeilbaar. Maar toen ik hoorde dat kinderen in het onderwijs de ‘juf’ of ‘meester’ bij de voornaam mogen noemen, viel ik haast van mijn stoel. Sinds wanneer is dat normaal geworden? Het kan wellicht geen kwaad om wat ontspanning in de hiërarchische relatie tussen onderwijzer en onderwezene te creëren, maar dit lijkt me weer te ver naar de andere kant doorgeslagen.

Het is maar een voorbeeld, maar ik kan me nog goed herinneren dat ik met een vriend zat te borrelen, ergens eind jaren negentig. Hij zei toen: “Er groeit nu een generatie narcisten op die zijn weerga niet kent”. Bijna profetische woorden, want de vruchten van mijn generatie zijn de jongvolwassenen van nu. Met hun lichtgeraaktheid, hun gekwetstheid (het is geen toeval dat juist social justice warriors te vinden zijn in deze leeftijdscategorie). Altijd alles gekregen wat hun hartje begeerde, nooit iets in de weg gelegd, nooit tegenslag gehad.

We kunnen vaststellen dat in een verwende omgeving vaak ook heel vervelende mensen gekweekt kunnen worden. Mensen voor wie respect voor ouderen geen vanzelfsprekendheid (meer) is, zoals het dat voor mij wel was.

Het gros van de spelers van het Nederlands elftal zit in de hierboven beschreven leeftijdscategorie. Dat je tegenwoordig op zeer jonge leeftijd al de sterrenstatus bereikt (en een torenhoog salaris), versterkt de neiging tot asociale uitspattingen en het ontwikkelen van kapsones. Vandaar dat professioneel voetballen tegenwoordig tegelijk een cursus ‘Omgaan met Roem’ inhoudt. Ons Nederlands elftal heeft die cursus nog niet gedaan, zo blijkt uit de ronduit onbeschofte -virtuele- behandeling die Johan Derksen (71 jaar) moest ondergaan. Ondenkbaar in mijn tijd, en gebeurde het wel, dan was daar onmiddellijk een trainer à la Rinus Michels die in niet mis te verstane bewoordingen de verwende kleuters had gecorrigeerd. Want zo ging het vroeger ook: was je het niet eens met een ouder iemand, iemand die bovendien al veel meer bereikt had door keihard werken dan jij, dan kon je daar heus voor uitkomen. Maar wel altijd op een hoffelijke manier, met een zeker respect. Misschien dat Koeman er nog iets over gaat zeggen, maar ik ben niet erg hoopvol gestemd. Deze jongens hebben een type als Louis van Gaal nodig. Die zou ze wel leren.

Ik was vroeger fanatiek vóór ‘onze jongens’ en bekeek vrijwel alle wedstrijden. EK’s en WK’s volgde ik op de voet. Kortom, het onlangs in de Canon van Nederland opgenomen Oranjegevoel zat bij mij wel snor. Er is niets meer van over. Voor deze groep juich ik niet. Van mij mogen ze alle wedstrijden met 10-0 verliezen. Dit zijn mijn ‘onze jongens’ niet meer. Aldus een ouwe lul.

Wilt u mijn schrijfsels steunen? Dankzij uw donaties kan ik u deze content aanbieden. Gebruik de doneerknop op deze pagina.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 4.9 / 5. Vote count: 27

No votes so far! Be the first to rate this post.

As you found this post useful...

Follow us on social media!

4 thoughts on “Onze jongens”

  1. Helemaal eens. Vooral die lichtgeraaktheid van de huidige generatie. Ik ben 63. Onlangs liep ik met mijn hond in het park (voetpad). Twee opgeschoten jochies op de fiets haalden me in. Ze hadden de keuze om mij van de sokken te rijden of langs mij heen over het gras. Ze deden het laatste. Viel me alleszins nog mee. Vijf meter verderop riep één van beiden ‘ouwe kale idioot’!. Ik antwoordde mijns inziens netjes met: ‘die eerste twee kloppen, dat laatste is maar een mening, die neem ik niet serieus’. Ze reden nu beiden scheldend verder. Normaal zou ik het incident vergeten zijn, het raakte me niet en dan vergeet je zo iets vrij snel. Naar aanleiding van de rellen rond Johan Derksen dacht ik, ben ik weleens gediscrimineerd? Het beschreven voorval schoot me te binnen omdat het zeer recent gebeurd was. Hoe druk moet ik me nu maken over twee kennelijk nogal weinig opgevoede en weinig intelligente jochies met emotionele problemen?

  2. Je kan het ook eens van een andere kant bekijken. Derksen verdient zijn geld door vanuit een luie stoel over voetballers te roddelen. Vaak maakt hij ze ook gewoon belachelijk als ze eens niet goed gespeeld hebben. Dat kan hij allemaal ongestraft doen en de frustraties bij de voetballers (over wiens rug hij zijn imperium opbouwt) komt er dan een keer uit. Nu nemen ze hem eens te grazen, dat mag en kan gebeuren. Jammer dan. En zo verwend is de huidige generatie niet. Ze hebben nu materieel niet veel te klagen maar kunnen straks wel de puinhoop die al die zelfingenomen babyboomers in hun veel te grote huizen voor ze achterlaat, opruimen.

      1. Zeventien jaar ongestraft en nu eens niet inderdaad. Het zij zo, hij heeft er een mooi boerderijtje in Grolloo van kunnen kopen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *