Weglopen

(Vrij naar Magritte: Ceci n’est pas un nichterig heuptasje)

Het is weer even afwachten wat jongeren vanavond in petto hebben voor de politiemannen en -vrouwen in Den Haag en Utrecht (en trouwens ook in Amersfoort en Delft). Een ongekende lust voor vandalisme, vernieling, geweldpleging en intimidatie (vooral van het gezag) lijkt vat gekregen te hebben op jongeren in genoemde steden.

Wanneer jongeren op negatieve wijze in het nieuws komen, spits ik als liefhebber van de Nederlandse taal altijd direct de oren. Met wat voor prachtige vondsten komen onze media en bestuurders nu weer op de proppen om Het Er Niet Over Te Hoeven Hebben? De term jongeren blijft een hardnekkig fenomeen, hoewel elke boerenlul inmidddels weet wat jongeren in de praktijk inhoudt. Ooit werd deze term geïntroduceerd om stigmatisering van Een Bepaalde Bevolkingsgroep tegen te gaan. Op zich te billijken, want wie constant hoort dat vertegenwoordigers van Die Bepaalde Bevolkingsgroep zich schuldig maken aan allerlei vormen van criminaliteit, zou kunnen gaan denken dat ‘ze allemaal zo zijn’ (hetgeen uiteraard niet zo is). Voor mij persoonlijk heeft deze Goede Bedoeling echter het tegenovergestelde bereikt: telkens wanneer ik het woord jongere hoor, ben ik al vrijwel zeker van de dader of dadergroep. Ook al misdragen Piet, Henk en Johan zich natuurlijk ook, wat dan weer een heel naar vooroordeel van mijn kant inhoudt.

“De dader droeg een heuptasje”, of “de jongeren reden weg op een scooter” zijn weinig originele varianten op de afgekloven verzamelnaam jongeren. “Buurtbewoners” die vorig jaar het grondwettelijke recht op demonstratie van Pegida-aanhangers dwarsboomden, vond ik erg vindingrijk van de NOS. Ook de “toeristen uit Brussel” die Belgische stranden onveilig maakten, was goed gevonden. Dat die toeristen uit Brussel (ook wel amokmakers genoemd) zich zo misdroegen op die stranden kwam overigens door “eb en vloed”. Ook die Belgen kunnen er wat van!

Naar aanleiding van de rellen in onze steden had de Volkskrant het verder nog over “doorgeschoten baldadigheid”. En het statige liberale avondblad van weleer verklaarde de rellen uit een “mix van verveling en nihilisme”, een doorzichtige poging om de Coronacrisis erbij te betrekken. Zeker is het zo dat Mo normaal gesproken rond deze tijd in Marokko het land van zijn (groot-)ouders zit, maar nu gedwongen zijn vakantie ‘thuis’ (lees: Nederland) moet doorbrengen. Toch is het wel vreemd dat hij zich zo verveelt. Hij heeft toch veel meer recreatieve mogelijkheden hier dan daar. Ik bedoel, die familiebezoekjes aan ome Ahmed en tante Aïcha ben je na een paar weken ook wel zat, zeker als er in zo’n Berbers gat verder toch niet veel te doen is (afgezien hiervan dan misschien). Dát lijkt me pas verveling. Mochten Haagse en Utrechtse vormen van verveling inderdaad zo heftig zijn, waarom hebben andere groepen jongeren daar dan geen last van? Hoe lossen die dat op? Of die jongeren in hun ‘vakantieland’ minder last van nihilisme hebben, kan ik verder niet beoordelen. Het lijkt me weer typische dikdoenerige quatschpraat van de NRC. Voor mij, als bewoner van een grote stad, is het wel duidelijk wat er aan de hand is: een totale afwijzing van onze normen en waarden, minachting en intimidatie van autochtone Nederlanders en een gebrek aan respect voor het bevoegd gezag. We zien dit hier al tientallen jaren en naarmate de demografische druk zal oplopen in de grote steden, zal het alleen maar erger worden. Deze uitbarstingen zie ik dan ook meer als een testronde, proefdraaien voor een werkelijke opstand.

Dat bevoegd gezag is natuurlijk zelf ook al jarenlang verantwoordelijk voor de nu ontstane situatie. Altijd maar weer deëscaleren, altijd maar weer de boel sussen (neem de tijd), nooit eens gezag laten voelen. Daarbij zelfs openlijk speculerend over ‘meer diversiteit bij de politie’. En dat zijn niet onze politieagenten (m/v), maar hun bazen. Die slappe wauwelaars komen nu ook weer op televisie om hun Verhaal van Verbinding op te hangen. Of, zoals ik gisteren op de radio hoorde, bezweren dat het écht niet alleen maar over een specifieke groep jongeren gaat. Jaja.

Van onze politici is ook niet veel te verwachten. Wat vroeger links was, is in elk geval consequent: het ziet het probleem niet, of ontkent het simpelweg. Je kunt ze ook niet dwingen om anders te kijken (en hoewel oerdom, het mág wel). Rechts, vooral de VVD, heeft jarenlang goede sier gemaakt met populistische verkiezingsboertjes (‘we moeten er echt wat aan gaan doen!’), maar trekt de keutel steevast in zodra het regeringspluche in aantocht is. Rutte had het over ‘losgeslagen tuig’, wat een juiste kwalificatie is. Het zal hem heus wel weer wat zeteltjes opgeleverd hebben in de peilingen, maar elke bewoner van een grote stad in Nederland weet dat het maar woorden zijn. Woorden die hij al een eeuwigheid hoort, maar waarvan hij weet dat die geen mallemoer gaan uithalen. Dat weglopen kennen we inmiddels wel.

Er zijn zeker wel oplossingen. Oplossingen die moed vereisen. Oplossingen die echt helpen. Oplossingen die nu nog vreedzaam kunnen zijn, maar dat vermoedelijk in rap tempo niet meer zullen zijn.

Wilt u mijn schrijfsels steunen? Dankzij uw donaties kan ik u deze content aanbieden. Gebruik de doneerknop op deze pagina.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 4.8 / 5. Vote count: 19

No votes so far! Be the first to rate this post.

As you found this post useful...

Follow us on social media!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *