Mislukt

Vandaag vernam ik dat China, de wieg van onze ellende, nog maar luttele aantallen nieuwe besmettingen registreert. Of die cijfers kloppen weet ik niet, de Chinese dictatuur blinkt doorgaans niet uit in openheid. Maar vergelijk dat met de meer dan 3.000 besmettingen die wij hier elke dag op ons bordje krijgen en je begrijpt dat er iets niet helemaal goed gaat.

Mochten die cijfers wel kloppen, dan zal het Chinese resultaat onder meer geboekt zijn door een combinatie van repressief overheidshandelen en een cultuur waarin volgzaamheid een grotere rol spelen dan in ons land, waar burgerlijke ongehoorzaamheid altijd een plekje kan vinden onder het gedoogtapijt. We hebben een Grondwet, we laten ons niet door een overheid voorschrijven wat we wel en niet moeten doen. Om maar een voorbeeld te noemen: in heel Europa doet geen enkel volk zo moeilijk over het dragen van een mondkapje als bij ons. Het is echt Holland op zijn smalst om over zoiets simpels principieel te gaan doen.

De komst van dit virus zou je als een project kunnen zien, met een in de tijd gedefinieerde kop en een staart. Die staart zou dan het projectdoel zijn, de oplossing, het eindpunt waar we met zijn allen naartoe gewerkt hebben, bij inzet van een aantal middelen en instrumenten. Een projectdoel kan overigens verschillende subdoelen hebben. Ons kabinet heeft, ook al was het in maart duidelijk overvallen terwijl iedereen al maanden eerder kon zien dat dit eraan zat te komen, de projectdoelen duidelijk gesteld: geen overbelasting van de zorg, bescherming van kwetsbare groepen (lees: liever niet te veel doden). Daartoe moest de reproductiefactor onder de 1 komen. En om die R0<1 te bereiken moesten we afstand houden, onze handen wassen, de hele mantra heeft iedereen al duizenden keren gehoord inmiddels.

Helder allemaal toch? Welnu, ik kan er inmiddels geen chocola meer van maken. Wat is eigenlijk nog het doel van de overheidsmaatregelen? Is dat nog steeds hetgeen in maart met veel stampij afgekondigd werd? Begrijpt u waarom gebedshuizen nog steeds open mogen blijven terwijl in andere delen van het sociale leven allerlei restricties gelden, om maar een voorbeeld te noemen?

Het doet me sterk denken aan mijn verleden als projectleider. Vaak had ik te maken met boven mij gestelden die gedurende de looptijd van een project allerlei regeltjes, controles en andere verstorende factoren in wilden bouwen. Dan liep de hele kar in de modder, omdat projectdeelnemers helemaal niet meer begrepen waartoe al die ingewikkelde prut diende. Als alles vastgelopen was door die obsessie voor controle, controle waarbij elk risico, elk incident de kop ingedrukt moest worden, kwam -en je zag het al mijlenver aankomen- het moment dat een keiharde reset noodzakelijk was.

Het is de Hollandse ziekte, alles in formulieren willen vangen, elk incident aangrijpen om weer nieuwe, ondoorzichtige mangementprut te Excellen die ons nu in deze situatie gebracht heeft. De persconferentie van afgelopen week en alle daarin aangekondigde maatregelen waren er weer een uitstekend voorbeeld van. De hele boel zit vast in een drab, waar geen beweging meer in te krijgen is.

Dit project is totaal mislukt. Het is een faal van duizelingwekkende proporties.

Wilt u mijn schrijfsels steunen? Dankzij uw donaties kan ik u deze content aanbieden. Gebruik de doneerknop op deze pagina.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 4.5 / 5. Vote count: 10

No votes so far! Be the first to rate this post.

As you found this post useful...

Follow us on social media!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *