Dodenrit

Toen dit sneeuwgedoe afgelopen zaterdag begon, dacht ik al aan de dag van vandaag. Want zou ik wel in staat zijn om op dinsdagochtend op het door mij en de werkgever afgesproken aanvangstijdstip op het werk te verschijnen? Behalve de benenwagen is het stalen ros namelijk mijn enige vervoermiddel. Dus toen de sneeuwbui losbarstte, zag ik mijn persoonlijke bui al hangen, en al helemaal toen bleek dat het geen eenmalig sneeuwbuitje zou zijn maar dat er ladingen van dat spul uit de hemel zouden neerdalen, verspreid over het gehele weekend. Maar vooral: dat het zou blijven liggen, vanwege temperaturen die ondanks de opwarming van de aarde zelfs overdag ver onder het nulpunt zouden liggen.

Dat waren geen prettige vooruitzichten, lezers. Ik verwachtte vanochtend een helletocht, een uitputtingsslag met de elementen. Vandaar dat ik mijn alarm gezet had op stonde 4 uur 30, een kwartier eerder dan gebruikelijk. Strijdbaar werd ik wakker, want ik laat mij dus niet uit het veld slaan door meteorologische omstandigheden. Gewapend met een dikke winterjas, een sjaal, een muts en een mondkapje (met dank aan het kabinet, lekker warm!) betrad ik de arena. Op weg naar mijn berging verdwenen mijn voeten diep in de witte substantie, hetgeen best koud aanvoelde. Dapper vervolgde ik mijn weg, haalde mijn fiets uit de stalling en ving een korte wandeling aan tot het eind van de straat, want rijden op een fiets was uitgesloten.

De doorgaande weg bleek redelijk begaanbaar, en voorzichtig manoeuvrerend in de slipstreams en achtergelaten fietssporen bereikte ik naar wat ik ingeschat had als de Grootste Opgave op weg naar de arbeid, de Willemsbrug. Wonderwel hadden eerdere fietsers ook hier hun sporen nagelaten (hopelijk niet tijdens de avondklok!), waar ik gretig gebruik van maakte. De ‘keer’ naar de Maasboulevard ging evenwel niet in het tempo waar ik gewend aan ben, want ik moest afremmen tot babyboomtempo in een winkelstraat om die zonder kleerscheuren te vervolmaken.

Die Maasboulevard was redelijk ‘schoon’, ik kon zelfs vaart maken. “Onze gemeente doet dus ook wel eens wat goed!”, zo dacht ik nog. Dit onverwachte fietsplezier verdween als sneeuw voor de zon, hoewel de zon nog helemaal niet scheen op dat tijdstip en de sneeuw ook niet verdween, toen ik naar het Oostplein draaide. Bergen van de witte substantie die mij al glibberend en glijdend, het stuur van mijn vervoermiddel met de moed der wanhoop vasthoudend, deden twijfelen aan de zin van het leven. “Waarom moet ik dit nu weer hebben?”, het is zo’n vraag des levens waar de grootste filosofen nooit echt een bevredigend antwoord op hebben weten te formuleren, maar die ik, het was bijna een spirituele ervaring, instinctief van me af liet glijden door dan maar de rijbaan voor automobielen te nemen. Er was op dit ure doods toch niemand hier, dus ik kon mij deze verkeersovertreding permitteren.

Gezagsgetrouw als ik ben, schaamde ik mij wel een beetje voor dit delict. Erger werd het toen ik de volledige Boezemweg deze schending van de regels moest volhouden. Die regels zijn er niet voor niets! Maar onze gemeente discrimineert, en bovendien nog institutioneel, door automobilisten voor te trekken boven hen die andere vervoermiddelen prefereren. Ik mijmerde over Sylvana’s gelijk, hoe je door zulke bestuurlijke horkerigheid bijna gedwongen wordt om minder legale methodes te gaan hanteren, tot ik aankwam bij de Nieuwe Boezemstraat. Daar kon ik niet anders dan de rijbaan verlaten en mijn toevlucht zoeken tot het fietspad. Maar welk fietspad? De Witte Hel had alles uitgegumd. Ik moest zelfs afstappen en gaan lopen, terwijl op de rijbaan de automobielen vrij spel hadden. Dit is echt gebeurd.

De rest van mijn fietstocht, door het Kralingse Bos, verliep overigens voorspoedig. Het was fijn om te zien dat onze gemeente dáár wel de moeite had genomen om aan achtergestelde groepen te denken. Hopelijk morgen niet weer zo’n dodenrit.

Wilt u mijn schrijfsels steunen? Dankzij uw donaties kan ik u deze content aanbieden. Gebruik de doneerknop op deze pagina.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 4.2 / 5. Vote count: 6

No votes so far! Be the first to rate this post.

As you found this post useful...

Follow us on social media!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *